نفسم میگیرد در هوایی که نفسهای تو نیست

و اینک من مانده ام و بغضی که تا ابد مهمان گلویم خواهد شد...
و اینک من مانده ام و اشکی که تا همیشه خیسی چشمهایم را تضمین خواهد کرد..
و اینک من مانده ام و دردی که تا ابد بر قلبم خواهد ماند..
و اینک من مانده ام و رخت سیاهی که برای رفتنت به تن کرده ام...
و اینک من مانده ام و دنیا دنیا حسرت..
به برکت رفتنت یا به مصیبت نبودنت...
هر چه هست من مانده ام و ...تا ابد تنهایی...
تو نه بی وفا بودی .. نه بی معرفت.. نه بی احساس و نه بی انصاف..
تو فقط ناسپاس بودی.. و ناسپاسی همه "با" ها را برای تو تبدیل به "بی" ها کرد...
گناهت بخشیدنی نیست عزیز آرزویهای من...